Politieke Economie – Bas Jacobs

Nederland en Europa: handelscijfers en de schade van bezuinigingen in een kleine open economie

with 7 comments

Ik vraag me al een tijdje af hoeveel EU-landen nu naar elkaar exporteren en hoeveel ze van elkaar importeren. Waarom? De Nederlandse regering doet hardnekkig alsof de Eurozone bestaat uit een verzameling kleine open economieën die verder niets met elkaar te maken hebben. Dan kunnen ze het schuld- en boeteverhaal blijven vertellen. En ook dat GIIPS-landen zich maar als de Noord-Europese landen moeten gaan gedragen; iedereen moet zich tegelijkertijd uit de crisis zien te exporteren omdat iedereen tegelijkertijd de broekriem aanhaalt door in zowel publieke als private sector schulden af te lossen. Deze opstelling zien we ook bij de regeringen van Duitsland, en elders in Noord-Europa.

Alleen als er marsmannetjes zouden bestaan, die de resulterende exportoverschotten kunnen opkopen, kan zo’n beleid werken (de BRIC-landen vertragen in groei en de VS moeten hun eigen exporttekort zien weg te werken). Dat gaat dus niet werken en een deflatoire vraaguitval in heel Europa ligt op de loer.

Europa lijkt zich bij eerste benadering eerder als een grote, relatief gesloten economie te gedragen dan als een kleine open economie en dit heeft grote consequenties voor het te voeren beleid. Eurostat geeft interessante feiten.

1. Van alle Nederlandse exporten gaat 77,2% (in 2010) naar de 27 EU-landen.

2. Van alle Nederlandse importen komt 46,6% (in 2010) uit de 27 EU-landen.

Zie ook de figuur waarin ik deze gegevens voor alle EU-landen op een rij heb gezet.

De figuur laat zien hoe sterk de EU-landen met elkaar zijn verknoopt via internationale handel. Nergens zijn de EU-export- en importaandelen lager dan 45 procent van de totale importen of exporten. En voor de EU als geheel zitten beide cijfers boven de de 60 procent. Deze cijfers impliceren dat voor de meeste Eurolanden geldt dat de EU verreweg de belangrijkste handelspartner is (daarna komt de VS); bijna twee-derde van de handel van EU-landen is handel tussen de EU- landen.

Deze getallen corrigeren niet voor de intensiteit waarin landen handel drijven. Om het belang van EU-handel in euro’s uit te rekenen heb ik de EU-exportaandelen (EU-importaandelen) vermenigvuldigd met de totale handel van Nederland en andere landen van en naar de EU en uitgedrukt als percentage van het bbp.

3. De Nederlandse exporten naar de 27 EU-landen bedragen 60,2% van het Nederlandse bbp (in 2010)

4. De Nederlandse importen uit de 27 EU-landen bedragen 32,9% van het Nederlandse bbp (in 2010)

Zie ook volgende figuur waarin ik voor alle 27 EU-landen dit sommetje heb gemaakt. Deze getallen geven aan hoe belangrijk Europa is voor Nederland, niet alleen in relatieve zin, maar ook in absolute zin, in harde euro’s. Voor de Eurozone als geheel maken exporten naar en importen van EU landen gemiddeld zo’n 25 procent van het bbp uit. Grote problemen in de Eurozone hebben grote economische gevolgen voor Nederland en daarbuiten. Maar ook als handelspartners zwaar gaan bezuinigen, dan krijgt Nederland daar via lagere exporten last van.

We kunnen ook een decompositie maken van de netto handelstromen van Nederland naar EU en niet-EU landen, zie ook volgende figuur.

5. Het totale handelsoverschot van Nederland bedraagt 7,4% van het bbp (in 2010).

6. Het handelsoverschot met EU-landen bedraagt 27,3% van het bbp (in 2010).

7. Het handelstekort met de niet-EU landen bedraagt 19,9% van het bbp (in 2010).

Ook deze gegevens zijn interessant: Nederland verdient veel geld in Europa om dat vervolgens ook uit te geven aan niet-Europese producten en diensten. Vermoedelijk is hier de wederuitvoer van groot belang.  Vanwege ‘Nederland-transportland’ is Nederland het voorportaal van de importen voor andere EU-landen. In Nederland bestaat ongeveer de helft van de invoer/uitvoer uit de zogenaamde ‘wederuitvoer’. Veel goederen worden geïmporteerd uit niet-EU landen, die feitelijk direct weer worden doorverkocht aan andere EU-landen. Zie ook de volgende figuur die de wederuitvoer uitdrukt als fractie van de totale invoer (data van het CBS).

Ook niet onbelangrijk is dat de Eurozone als geheel een miniem exportoverschotje heeft: exporten en importen zijn ruwweg met elkaar in balans. Dit is al jaren zo en dit betekent dat de onevenwichtigheden in de eurozone van Europese origine zijn, zie ook deze eerdere blog. In de figuur met de saldi op de lopende rekening valt duidelijk af te lezen dat de GIIPS-landen tekorten hebben, terwijl Noord-Europese landen overschotten hebben.

Dat Nederland een open economie is – en dus bijzonder afhankelijk van de internationale handel – maakt ook uit voor het te voeren begrotingsbeleid. Vaak wordt beweerd dat begrotingsbeleid weinig effectief is om de economie te stimuleren in een kleine, open economie (zie bijvoorbeeld DNB, p. 12). Een groot deel van de begrotingsstimulans lekt dan toch weg naar het buitenland. Het is de importquote die belangrijk is, niet de exportquote, voor de vraag of begrotingspolitiek effectief is.

Die importen zijn groot: zo’n 71 procent van het bbp in 2010. Dus als de Nederlandse overheid besluit om extra te gaan bezuinigen, dan zouden de effecten op de Nederlandse economie sterk worden beperkt, omdat een grote invoerquote ervoor zorgt dat een heel groot deel van de vraagdaling veroorzaakt door Nederlandse bezuinigingen in het buitenland neerslaat. En omgekeerd geldt ook: het laten vieren van de begrotingsteugels leidt ertoe dat met name de vraag in het buitenland wordt gestimuleerd. Dus is een ruime begrotingspolitiek weinig effectief voor het bestrijden van vraaguitval.

Maar hier zit toch een adder onder het gras vanwege de wederuitvoer. Stel dat de overheid gaat bezuinigen. Lukt het dan om de daling van effectieve vraag in Nederland via lagere importen op andere landen af te wentelen? Dat is moeilijker als de helft van de invoer uit wederuitvoer bestaat. De Nederlandse bezuinigingen hebben namelijk niet direct effect op de wederuitvoer, want die wordt bepaald door de vraag van Nederlandse handelspartners. (Die wederuitvoer wordt natuurlijk wel geraakt als in het buitenland zwaar wordt bezuinigd.)

Die wederuitvoer is natuurlijk niet onbelangrijk voor de Nederlandse welvaart, maar werpt ook een ander licht op de invoerquote die voor de analyse van het begrotingsbeleid moet worden gebruikt. Om het ‘importlek’ bij bezuinigingen te bepalen lijkt het mij relevant om de importquote te corrigeren voor de wederuitvoer. Die is dan met zo’n 35 procent nog steeds hoog, en hoger dan het EU-gemiddelde, maar fors lager dan 71 procent. Dat betekent dat begrotingspolitiek toch grotere bestedingseffecten in Nederland heeft dan soms wordt gedacht. En dat al te harde bezuinigingen op korte termijn aanzienlijk schadelijker kunnen zijn.

In heel Europa wordt hard bezuinigd, mede omdat onze regeringsleiders niet de grensoverschrijdende effecten van hun bezuinigingen meenemen in hun afwegingen. Ze denken in het raamwerk van een kleine open economie en stemmen macro-economisch beleid niet op elkaar af. Als ze dat wel hadden gedaan, zou Noord-Europa nu pas op de plaats maken met bezuinigen, zodat macro-economische onevenwichtigheden kleiner kunnen worden, en niet heel Europa met vraaguitval wordt geconfronteerd. Daarnaast hebben de bezuinigingen in Nederland misschien wel schadelijker effecten dan tot nu toe gedacht.

Written by basjacobs

19 december 2011 bij 19:38

Geplaatst in Uncategorized

7 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. en nu dit nog ff Stef Blok (VVD) aan z’n verstand zien te peuteren, want die presteert het om alle economische wetmatigheden om te draaien en zo volgens eigen overtuiging de crisis buiten de Nederlandse deur te houden. Gevolg is een onnodig grote zelfgemaakte deflatoire crisis.

    Koen

    19 december 2011 at 19:58

  2. Veel succes om dit uberhaupt de huidige zittende ploeg politici (Kabinet en regeringsfracties) aan het verstand te peuteren. Is er wel enig verstand van elementaire beginselen in de economie om aan te peuteren? Volgens mij is het peuteren in een zwart gat..
    Vooral Verhagen en Rutte geven er voortdurend blijk van weinig op te hebben met cijfers en economie. En dat analyses die niet in hun straatje passen – hoe gedegen ook – bij voorkeur onder de mat worden geveegd. Dat is pas gevaarlijk.

    Chris

    20 december 2011 at 09:08

  3. Als je de werkelijkheid beschrijft ipv EU- en niet-EU-landen, maar middels piigs- en niet-piigs-landen of neuro-zeuro- landen, is er een andere conclusie te trekken.
    De totale export naar piggs-landen valt in het niet bij de export en wederdoorvoer afhankelijkheid met Duitsland. En aangezien Duitsland bij de Neuro-zone hoort zal die veronderstelde dynamiek best weleens mee kunnen vallen.
    Export Duitsland 70 miljard ; Export Italie 15 miljard, en dan betreft het voornamelijk producten zoals voeding, drank en brandstoffen. ( Nederland; kennisland ?)
    Belangrijker is de recessie in Azie, met name de op handen zijnde chinese implosie.

    sirik

    23 december 2011 at 10:29

  4. De analyse gaat voorbij aan de kern, namelijk het onderscheid tussen EMU (=frankfurt/ecb) en EU (=commissie, Brussel). De zegeningen van de vrijhandel betreffen de EU en gelden dus ook voor niet-euro landen zoals het VK, denemarken, Zweden en de midden en oost-europese landen. Ofwel, de vrijhandelszegeningen zijn niet te danken aan de euro, zoals dit artikel en de autoriteiten beweren.

    In het ideale europa is er veel handel en zijn er nauwelijks handelsonevenwichtigheden. Nu zijn die er wel en met name tussen de kern en de perifere landen van de eurozone. Dat blijkt ook uit de cijfers in dit stuk. Dit moet gecorrigeerd worden via hetzij een aanpassing van de reele wisselkoers, hetzij een fiscale unie waarbij er structureel kapitaal van de kern naar de periferie vloeit. En de europese unie is geen solidariteitsunie, dus blijft de wisselkoers over. En de nominale wisselkoers kan per definitie binnen een muntunie niet veranderen, dus moet het via de lonen en de prijzen. En dat duurt lang en doet pijn.

    Ode an die Freude

    3 januari 2012 at 21:04

  5. Dit is een mooi verhaal-in theorie. Zodra de financiele markten constateren dat de noordelijke landen , naast de bedragen die ze kwijt zijn aan het steunen van de zuidelijke landen, de teugels laten vieren is de beer pas goed los en gaan we onhoudbare schuld- en renteniveaus zien die alle ruimte voor stimulering gaan opvreten. Daarnaast vraag ik me serieus af wat dat afstemmen van macro-economisch beleid precies zou moeten inhouden wetende dat de politiek maar bitter weinig kan sturen binnen een markteconomie. Je kan uit uit dezelfde statistieken heel andere conclusies trekken: stel Duitsland exporteert al zijn spullen naar China en Griekenland is even groot en importeert alles uit China. tussen de Eu en China is alles precies in evenwicht, alleen de schijn bedriegt want Duitsland vult zijn portemonnee en Griekenland moet geld lenen omdat ze zelf niks te bieden hebben. We kunnen daaruit toch niet de conclusie trekken dat het probleem er een van de EU zelf is ? Duitsland kan de problemen (inproductiviteit) van Griekenland en Italie toch niet oplossen door zijn binnenlandse consumptie te stimuleren wetende dat ze voor de wereldmarkt produceren ?

    Toegegeven, ik ben maar een domme bedrijfseconoom, maar ik vind de logica bij benaderingen als bovenstaand vaak bijzonder ver te zoeken.

    Peter

    24 januari 2012 at 15:35

  6. De analyse raakt aan de vraag van het optimale valutagebied en de actualiteit of Europa misschien beter af is met een Noord-Europese neuro en een Zuid-Europese zeuro. In de tekst staat: “In de figuur met de saldi op de lopende rekening valt duidelijk af te lezen dat de GIIPS-landen tekorten hebben, terwijl Noord-Europese landen overschotten hebben”. Dat betekent dat de “neuro” ondergewaardeerd is tov de “zeuro”.
    De tweede punt is dat uit de grafieken niet blijkt dat de eurolanden meer met elkaar handelen dan de niet-euro EU-landen. Ofwel, de bewierookte zegeningen van de intra-europese vrijhandel zijn te danken aan “brussel” en niet zozeer aan “frankfurt”.

    Ard

    25 januari 2012 at 08:34

  7. Peter, Nederland behoort tot de rijkste landen ter wereld: met onze pensioenfondsen kunnen wij méér dan 2 x onze nationale schuld betalen (vermogen van Nederlandse pensioenfondsen eind sep 2012: bijna 1 bijljoen euro = 1000 miljard euro = bijna 59.000 euro per Nederlander).
    Het zijn alleen de Nederlandse politieke partijen-zélf, die vinden, dat Nederland terug moet naar 0% tekort + daarbovenop een enorme reserve wegens pensioen ‘moet’ hebben.

    P. Derks

    18 november 2012 at 19:06


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: