Politieke Economie – Bas Jacobs

Kinderachtige Krugman

with 2 comments

Hoewel ik fan ben van Krugman, en met name zijn vermogen om ingewikkelde economische dingen simpel uit te leggen, vind ik dat hij gister zich van zijn meest kleinzielige kant liet zien. In deze blog weigert Krugman te erkennen dat aanbodbeleid misschien ook kan helpen om uit een liquiditeitsval te komen.

De liquiditeitsval treedt op als centrale bank de rentevoeten op nul (of bijna nul) heeft staan en niet verder kan laten zakken. De rente kan niet negatief worden. Dan stoppen mensen hun geld in hun matras of oude sok in plaats van het naar de bank te brengen. Monetaire politiek verliest in de liquiditeitsval daarom zijn effectiviteit. Als de rente al op nul staat lukt het niet om via een renteverlaging consumenten aan te zetten meer te consumeren of bedrijven meer te laten investeren.

Het standaardrecept is — lees diverse stukken van o.a. Krugman, Eggertson en Woodford — is om dan inflatieverwachtingen te creëren. Als mensen verwachten dat het geld in hun sok of matras morgen veel minder waard is, dan zullen ze vandaag meer consumeren waardoor de economie een slinger krijgt en aan de liquiditeitsval ontsnapt.

Nieuw onderzoek toont aan dat ook aanbodbeleid, dat de toekomstige verdiencapaciteit van een economie vergroot, tot een hogere vraag nu kan leiden. Zie dit artikel. Het idee is dat als mensen in de toekomst rijker zullen zijn, ze ook vandaag meer gaan consumeren. Mensen smeren conform het levenscyclusmodel hun consumptie het liefst zoveel mogelijk uit. Als je morgen rijker bent, kun je vandaag meer consumeren en met minder besparingen toe.

Waarom is dit belangrijk? Omdat naast vraagbevorderend beleid, ook aanbodbevorderend beleid kan helpen om de economie uit het slop te trekken. En ze versterken elkaar. Krugman doet alleen alsof dit mechanisme niet kan werken:

Oh, Kay. It might be true, although it depends on consumers being very well informed. I don’t know anyone in the Princeton economics department, let alone Main Street USA, who does family budgeting based on perceptions about how reforms in tax law or labor regulation will affect incomes five years from now. But whatever. The important thing is not to lose sight of the fact that what we have now is a demand problem. Demand, demand, demand.

Krugman haalt hier een hele flauwe retorische truc uit; dat mensen niet vooruit kijken. Als dat zo zou zijn, waarom zouden mensen dan wel reageren op het aanwakkeren van toekomstige inflatie? Dan houden ze hun geld toch ook in hun oude sok? Dus als Krugman zijn eigen, eerdere onderzoek nog serieus neemt, dan moet hij dit onderzoek ook serieus nemen en niet afzeiken. Maar dat komt hem waarschijnlijk politiek gezien niet uit. Aanbodbevorderend beleid betekent vaak dat prikkels om te werken en investeren toenemen. Dus dat de inkomensongelijkheid toeneemt of dat bescherming van werknemers minder wordt. Dat kun je politiek (met rede) ongewenst vinden, maar het betekent niet dat het economisch niet kan werken.

Written by basjacobs

16 november 2011 bij 01:24

Geplaatst in Uncategorized

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. “Krugman haalt hier een hele flauwe retorische truc uit; dat mensen niet vooruit kijken. Als dat zo zou zijn, waarom zouden mensen dan wel reageren op het aanwakkeren van toekomstige inflatie?”

    Hij stelt m.i. niet dat mensen niet vooruit kijken. Hij stelt enkel dat de impact op “expectations” in het geval van supply side reforms minder zijn dan bij inflatie of NGDP targetting en dat deze dan ook de huidige vraag minder hard zullen aanwakkeren. Dit lijkt me ook correct omdat er een verschil is met betrekking tot de “onzekerheid” van deze toekomst. Als een centrale bank expliciet een inflatie of NGDP level target hanteert dan zal deze doelstelling met een grotere zekerheid bereikt worden dan wanneer er enkel aanbodshervormingen doorgevoerd worden waarvan de impact onzeker is.

    Theoretisch is het leuk om meteen aan te nemen dat “any supply-side policy” automatisch zal leiden tot hogere “future output (for instance, by improving productivity or by reducing markups)“. Het is in de praktijk echter moeilijk om de correcte aanbodsbevorderende hervormingen door te voeren, laat staan aanbodshervormingen die op korte termijn niet leiden tot een verdere daling van NGDP (en een grotere recessie).

    Ken Vl.

    16 november 2011 at 09:05

  2. Bedankt voor het interessante artikel, maar ik kan PK wel volgen en u in dit geval niet. (Dat is ongetwijfeld mijn tekortkoming, niet de uwe.)

    Ik vermoed niet dat er nu veel mensen denken dat ze morgen rijker zullen zijn. Ik in ieder geval niet. Het gaat slecht met mijn bedrijf o.a. omdat de overheid bezuinigt, bij concurrenten worden werknemers ontslagen.
    Als het ontslagrecht wordt versoepeld, de duur van een eventuele uitkering wordt verlaagd, etc. neemt de verwachtingswaarde van mijn toekomstige inkomen af en mijn vertrouwen ook. Zeker zolang de trend neerwaarts is, zie ik niet hoe deze aanbodverbeteringen zouden moeten leiden tot een hogere vraag.

    Henk de Zwart

    18 november 2011 at 22:56


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: