Politieke Economie – Bas Jacobs

Idee om Duitsers akkoord te laten gaan met ECB als lender of last resort

with 5 comments

Ik heb een idee om de Duitsers aan boord te krijgen voor een plan om ECB als lender of last resort te laten optreden: laat eventuele verliezen die de ECB maakt in het opkoopprogramma financieren door het noodfonds. Dan hoeft de ECB die eventuele verliezen niet monetair te financieren en is de onafhankelijkheid van de ECB gewaarborgd; monetaire politiek en het opkoopprogramma kunnen uitelkaar worden getrokken. Tegelijkertijd kan de ECB wel de bazooka inzetten en stopt de paniek op de obligatiemarkten.

Bovendien kunnen we dan ophouden met allerlei oeverloze pogingen om het noodfonds te vergroten via gevaarlijke derivaatconstructies of belachelijke verzoeken aan andere landen om geld te storten, terwijl we dat zelf niet meer willen doen.

Dit is wat ik eerder schreef (dit geldt alleen voor solvabele landen):

De ECB is de lener in laatste instantie (‘lender of last resort’) als banken op de geldmarkt geen geld meer kunnen krijgen. De ECB verdomt het echter om lender of last resort te zijn voor overheden. Nu zitten we met het probleem dat solvabele overheden kunnen omvallen door marktpaniek die vanzelf bewaarheid wordt. Als beleggers denken dat landen failliet gaan, verkopen ze hun obligaties, de rentelasten voor betreffende overheden stijgen, beleggers zien vervolgens dat de kans dat die overheden niet aan hun verplichtingen kunnen voldoen toeneemt, waaroor de angst van beleggers dat landen failliet gaan wordt bevestigd. Zo kunnen rentes in Eurolanden in no-time door het dak gaan en kunnen op hol geslagen financiële markten iedere overheid tot een faillissement dwingen.

Zolang het noodfonds nog niet groot genoeg is, moet de ECB daarom de opdracht krijgen van de Eurolanden om coûte-que-coûte faillissementen bij solvabele landen te voorkomen – al dan niet na enige budgettaire ingrepen en banksaneringen (Spanje, Italië en Frankrijk). De ECB kan tegen dumpprijzen obligaties opkopen van beleggers die van hun obligaties afwillen en die weer verkopen als de gekte in de hoofden van beleggers weer is opgehouden.

Opkopen van obligaties van niet-failliete landen, die nu door marktpaniek geen geld kunnen lenen, kost geen geld. Als beleggers ten onrechte denken dat een land failliet gaat kan de ECB tegen een veel lagere koers dan de werkelijke waarde obligaties opkopen en dat later (waarschijnlijk met winst) weer verkopen. De ECB kan altijd de inflatie onder controle houden door een deel van de opgekochte obligaties weer te verkopen teneinde zo de geldhoeveelheid te verkrappen. … De ECB moet niet landen ‘excessief’ gaan steunen zodanig dat de druk helemaal wegvalt om de begroting op orde te houden. Rentes op staatsobligaties moeten daarom een adequate weerspiegeling blijven van het wanbetalingsrisico van overheden.

Het is voor de ECB belangrijk om haar geloofwaardigheid te behouden bij de monetaire politiek. Daarom moet monetaire financiering van oninbare staats- en bankschulden (waar de Duitsers terecht bang voor zijn) worden voorkomen. Maar liquiditeitssteun aan solvabele overheden is in principe geen monetaire financiering (het kost in beginsel niets) en ondermijnt daarmee de geloofwaardigheid van de ECB niet. Je kunt de monetaire politiek bovendien perfect scheiden van het stabiliseren van de obligatiemarkten. Het meest direct is om alle mogelijke verliezen op het opkoopprogramma van de ECB (als ze al optreden) direct door het noodfonds te laten betalen en, wanneer het noodfonds is opgetuigd, het opkoopprogramma via het noodfonds voort te zetten en uit de ECB te halen. Maar zolang overheden het noodfonds te klein houden, is de ECB werkelijk de enige instantie die nu een economische meltdown in het Eurogebied kan voorkomen.

Written by basjacobs

16 november 2011 bij 16:31

Geplaatst in Uncategorized

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Kan je wettelijk afdwingen dat beleggers een jaar lang niet verkopen? Ik vraag dat omdat ik zelf mijn aandelen rustig laat staan. Het lijkt haast een daad van maatschappelijke moed maar ik vind het vrij normaal. Je gaat die paniek niet voeden. Of, als alternatief, kan je wettelijk een maximum aan transacties vastleggen? Want het is belachelijk om hele economieën te laten afhangen van de particuliere stemminkjes van beleggers, groot of klein. Of, laten we het niet vergeten, van de haaien van speculanten die rijk worden over de rampspoed van wat ze zelf veroorzaken. Ook dat gebeurt.

    Irene

    16 november 2011 at 17:00

    • Hier is niet een democrate, maar een nationaliste aan het woord. “Alles voor de staat” zo lijkt het wel.Laten we de monden snoeren van diegenen die politiek onwelvallig denken over de toekomstige waarden van aandelen die ze bezitten. Laten we het eigendomsrecht eventjes voor een jaar ( en bij succes langer) opschorten. Dat irene een bepaalde visie op haar investering heeft, prima, maar andere mensen willen dwingen die zelfde visie aan te nemen ? Wie verlost ons van de gebakken peren bij een verkeerd gelopen investering ?

      “Want het is belachelijk om hele economieën te laten afhangen van de particuliere stemminkjes van beleggers, groot of klein…”
      Voorzichtigheid met of bezorgd zijn om eigen rijkdom wordt hier benoemd met “stemminkjes van beleggers”
      Stel nu dat die beleggers het fout hebben, wie betaalt de schade ? De beleggers zelf, vanwege gemaakt verlies.
      Maar stel nu dat de beleggers aan de juiste kant staan… vernietig je dan niet, door dwang, particulier bezit?

      “van de haaien van speculanten die rijk worden over de rampspoed van wat ze zelf veroorzaken. ”

      Ten eerste is de crisis veroorzaakt door banken en door slecht toezicht. Daarnaast heeft de politiek een handje geholpen, getuige Glass-Steagall Act 2 en ‘red lining’. Daarna, dat is, na een periode van vijftien jaar niets doen, is de politiek onmachtig gebleken om de wet ten uitvoer te brengen, om de openbare orde te herstellen. ( de problemen bij de banken waren al voor 2000 bekend !)
      Ten derde moet en zal de EU tot een succes komen, met als gevolg dat we in de Europese penarie zitten, wegens ruim te kortschietende EU- verdragen.

      Speculanten zijn doorgaans geen haaien. Politici zijn hyena’s, zetten wetgeving naar hun hand, maar speculanten kunnen hun winst vooraf niet vastleggen. Winstmarges gemaakt door speculanten zijn nog altijd gebaseerd op kennis van zaken. De aan- en verkoopprijzen worden vooralsnog niet door speculanten bepaald, maar door het fenomeen van vraag en aanbod.
      De prijs van geld ondergaat deze tucht van de markt niet en wordt gestuurd, opgelegd, officieel via centrale banken, voor politieke doelstellingen. Met alle (economische) gevolgen vandien !

      Kortom. De crisis is veroorzaakt door criminelen ( banken) niet te straffen, door gebrekkig of geen, toezicht toe te passen En anderzijds veroorzaakt doordat politici hun taak niet doen, nl, het dienen van het belang van de burgers.
      De politiek, zo lijkt het, denkt de burger niet meer nodig te hebben en dient andere doelen …..en heerst !

      Politieke partijen, van linkse of rechtse snit, hebben hun ideologie verraden en verkiezingsbeloften verdwijnen in de prullenbak, met behulp van de smoes ‘coalitievorming’ zodra de stemmen geteld zijn. Er is geen verschil meer tussen links en rechts. Allen zijn ecologisch, sociaal bewogen, tegen meer criminaliteit en meer geluk. En voor de EU. Behalve één.
      Binnen tien jaar hebben we een volledige machtswisseling in onze politieke/bestuurlijke bovenlaag.

      sirik

      22 november 2011 at 09:41

  2. Dit is toch slechts een optisch verschil t.o.v. het bestaande voorstel? Volgens mij kan de voorgestelde aanpassing op uw eerdere bijdrage in het rijtje “gevaarlijke derivaatconstructies of belachelijke verzoeken aan andere landen om geld te storten” worden opgenomen, alleen de ECB wordt uit de wind gehouden.. De Duitsers zullen er terecht geen verschil in zien, in het ongunstigste geval wordt het noodfonds een sterfhuisconstructie.
    Welke landen solvabel zijn zal de toekomst leren. Ons wordt dat inzicht bewust onthouden. Ik mis in elk geval een opsomming van de insolvabele landen en de omvang van het liquiditeitstekort en op termijn solvabiliteitsrisico van die landen. Het solvabiliteitsrisico dat de ECB nu al loopt en het potentiële verlies wordt door de Eurolanden leiders ook niet transparant gemaakt. Ons parlement krijgt daar totaal geen inzicht in.

    cor mol

    16 november 2011 at 21:10

    • Inderdaad. In de een tijd van computers en internet, is de politiek niet in staat eencijfermatig beeld te geven indien, we
      1 de eu verlaten, of niet.
      2 wat nu precies de schulden zijn.
      3 wat er precies gebeurt bij default en herkapitalisering.

      Al, pak em beet, vanaf 2008 zijn onze leiders niet bij machte om juiste cijfers op te hoesten ( maar voorspellen wel, nauwkeurig, electriciteitsuitval veroorzaakt door andersdenkenden).
      De secondenteller van Wilders is een week geleden gestart. Eens kijken wat en wanneer de resultaten zijn.

      sirik

      22 november 2011 at 09:50

  3. […] precies de LORL-rol van de monetaire politiek. Ik heb dit eerder bepleit in een iets andere vorm, zie hier. Alle verliezen op de bankactiviteiten van het noodfonds – als die al optreden – komen ten […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: